Właśnie zsunęłam z ramion czerwoną sukienkę, którą nosiłam dzisiaj na kolację w restauracji z widokiem na Wisłę. Materiał opadł miękko na podłogę, a ja zostałam w czarnej, satynowej halce, pończochach z szeroką, matową koronką i szpilkach Louboutin, których jeszcze nie zamierzam zdejmować.
Ciemne włosy do łopatek, zawsze starannie ułożone – nawet po całym dniu nie ma w nich chaosu. Lubię, kiedy na zewnątrz wszystko wygląda na perfekcyjną kontrolę… a w środku już dawno przestałam się kontrolować.
Rozwód dał mi spokój, mieszkanie w kamienicy na Powiślu, konto, które daje stabilność, i jedną bardzo konkretną tęsknotę: za klęczeniem na miękkim dywanie w salonie, z kieliszkiem dobrego Bordeaux w zasięgu ręki i z mężczyzną, który rozumie, że dla mnie dobra minetka to nie jest akt uległości. To jest władza. Moja władza.
Lubię przełknąć powoli, nie odrywając wzroku, a potem oblizać wargi i powiedzieć cicho, spokojnie, z lekkim uśmiechem:
„To był naprawdę wyśmienity wstęp.”
Potem wstaję, poprawiam koronkę na udach, biorę kieliszek wina i pytam z uniesioną brwią:
„Chcesz powtórkę… czy wolisz tym razem zobaczyć, co potrafię?”
Powiedz mi, kochanie…
co wybierasz dzisiaj wieczorem?
Bo ja już czuję, jak bardzo chcę poczuć Cię w gardle.
Bardzo głęboko.
Bardzo powoli.
I bardzo, bardzo świadomie.